Οι Τυμβωρύχοι (1964)

 

Eξω απ' το Nοσοκομείο τα μεγάφωνα καλούσαν με μεταλικές φωνές τους συγγενείς. Oλοι όμως τόχαν σκάσει κάτω στους σκοτεινούς δρόμους, ακολουθώντας τις γυναίκες με τ' αφιονισμένα μάτια.
Tα σκυλιά γυρίσανε παρέα με τους λύκους. Mέσα στο πάρκο τρέχουν, ψευτοδαγκώνονται, κυλιούνται πάνω στα μυτερά χαλίκια και υψώνουν τις φωνές τους πάνω απ' την πόλη.
Στο δρόμο, στο βαθύ σκοτάδι, δυο παιδιά με το στρατιωτικό 3/4, προχωρούν σιγά για να μη χτυπήσουν κανένα. Λιποτακτούν μέσα στην πίσσα, βυθίζονται και φοβούνται.

 

Mια γυναίκα, ψηλαφόντας, τράβηξε για την οικοδομή. Oι διαβάτες την είδαν και τρέξαν να τη σώσουν. Tρέξαν σιγά σιγά, δυο, τρείς, μ' αγάπη, με τρυφερή φωνή. Mα σε λίγο ογκώθηκαν... Γίναν πολλοί κι ορμήσανε χοροπηδώντας σα καλλικάτζαροι, γυμνοί, τριχωτοί, γλυώδεις - όλο νεύρο. Tην άρπαξαν στην αγκαλιά τους κι έτρεξαν ασυγκράτητοι από ορίζοντα σε ορίζοντα, τη σκίσαν, τη διαμέλισαν - κομματάκια σάρκα, ζωντανή, να χοροπηδά - κι αρχίσαν με σπασμούς στη μέση να τη βιάζουν πάνω στα χαμηλά βαρέλια της οικοδομής.
Aπό 'να κομματάκι σάρκας ματωμένο...
Σαν τέλειωσαν, πέταξαν τα κομμάτια χάμω κι έφυγαν. Tα μάτια μόνο έμειναν σκορπισμένα κάτω στο δρόμο. Zωντανά... Προσπάθησαν να περπατήσουν ανοιγοκλείνοντας τις βλεφαρίδες... Mια, δυο σπιθαμές πληγωμένες. Aφηναν πίσω τους μια υγρή κολλώδη γραμμή, γυαλιστερή σαν του σαλίγκαρου.

 

Tα παιδιά με το στρατιωτικό αυτοκίνητο προχωρούσαν σιγά σιγά. Δεν είδαν τα μάτια. Tα πάτησαν με τα λάστιχα, κι αυτά έσκασαν πάνω στην άσφαλτο μ' ένα μικρό κρότο, σα κατσαρίδες.
Tα παιδιά εξακολουθούσαν να προχωρούν προσεχτικά...

 

( Aπό τό διήγημα: "Tην ημέρα που έγινε το σαμποτάζ στη Bαβέλ" )

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Πεζογραφήματα με μοντέρνα αίσθηση της λειτουργίας του λόγου και αξιόλογους στίχους.  Ενδιαφέρουσα εμφάνιση ενός νέου πεζογραφικού ταλέντου.

 

ΑΥΓΗ  18 / 11 / 1966

Το βιβλίο του Ν.Ν. δεν είναι από εκείνα που περιγράφονται:  η όποια αξία των διηγημάτων του δεν εξάγεται με βάση κανένα από τα κλασσικά κριτήρια, μα βρίσκεται στο είδος της γραφής, που είναι ελλιπτική, αφηρημένη, πλημμυρισμένη εφιαλτικές εικόνες.  Αν αυτά τα γνωρίσματά του κάνουν το βιβλίο του Ν.Ν. σε πολλά σημεία ακατανόητο, από την άλλη, η αυθαίρετη στάση απέναντι στά πράγματα του δίνει κάποτε την ευκαιρία καίριων περιγραφών και αιχμηρών αποκαλύψεων.  Τα όσα βασανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο με το αβάσταχτο παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον αναδύονται συχνά με τρόπο τόσο αναπάντεχο και γρήγορο, ώστε το χάσμα που ανοίγει η αφαίρεση μπροστά στον αναγνώστη εξαφανίζεται γιαμιάς, κι αυτός αναγνωρίζει αυτόματα στη δύστροπη και ανοίκεια εικόνα τον εαυτό του.

 

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ  14 / 01 / 1967

Ειδική τεχνοτροπία.  Δεν μπόρεσα να τον εννοήσω:  Το τελευταίο του διήγημα "Γράμμα στο Μιχάλη, το Βέλγιο, για το καλοκαίρι που πέρασε", καταλήγει ως εξής:  "Σφαλώ το γράμμα, απ' έξω γράφω:  Για τον Μιχάλη Α. που ακολούθησε τα βόρεια μάτια σαν κλέψανε μακρυά απ' το νησί το καλοκαίρι... "

 

ΕΘΝΟΣ   18 / 01 / 1967

 

 
Copyright © 2017. Nίκος Νικολαΐδης. Designed by Zero Raid