«Ξέρεις πότε χάλασε το πράγμα... όταν εκείνος ο κρετίνος ο Πέρυ Κόμο τραγούδησε την Γκλεντόρα... Άκου πτώμα να μαθαίνεις...»







- Δεν φταίω εγώ σε τίποτα...
- Όχι βέβαια... δεν φοράς τίποτα από μέσα;







«Ας υποθέσουμε πως σ’ αφήνω να φύγεις – όχι πως θα γίνει κάτι τέτοιο – μόνο ας υποθέσουμε. Θες να σου πω τι θα κάνεις; Θα βρεις το πρώτο μπάτσικο και θα τους κουβαλήσεις όλους εδώ μέσα...»







-...Και σ’ αυτήν την υπέροχη γυναίκα που έτρεχε πάντα μακρυά μας και που ποτέ δεν ήρθε...
- Στη Βέρα...
- Σε κάποια Βέρα τέλος πάντων...







- Που πάει αυτή;
- Ίσως πάει να βρει τον εραστή με τ’ άσπρο άλογο. Άστην να φύγει.







«Ξέρεις κάτι; Τόχω καταλάβει από χρόνια, ζούμε σ’ έναν εφιάλτη από σκατά.»







- Έλα πάλι...
- Θα τόθελα πολύ, αλλά...
- Δεν έχεις άδικο...
- Δεν είναι αυτό που νομίζεις... αλλά δεν έχει νόημα πια.







«Βέρα είναι το όνομα μιας ηλικίας που χάθηκε για πάντα, γιατί όταν κι εμείς χαθούμε, τ’ όνομα της δικής μου ηλικίας, μπορεί νάχει το δικό σου όνομα.»







«Όλα εδώ μέσα είναι... ποιός ξέρει, μπορεί ξαφνικά ν’ ανάψει ένα φως εκεί πάνω... και ν’ αρχίσει το παραμύθι. Άσχημα θάναι δηλαδή;»







«Πέρασα χτες το απόγευμα και μετά όλο το βράδυ σέρνοντάς την εδώ κι εκεί, μέχρι να βρώ μια κρυψώνα της προκοπής.»

ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ  (1979)

 

Πέντε φίλοι – σαραντάρηδες σήμερα – εκπρόσωποι της γενιάς του ’50, ξανασυναντιούνται μετά από πολλά χρόνια σιωπής. Ο ένας έρχεται από φυλακή, όπου μπαινοβγαίνει χρόνια, ο άλλος από μια σειρά τυφλών φόνων, ο τρίτος αφήνοντας πίσω του γυναίκα και παιδιά, ο άλλος από την περιπλάνηση και η τελευταία, το κορίτσι της παρέας, σκαστή απ' το τρελοκομείο όπου χρόνια κρύβεται...

 

Μετέωροι όλοι, τυραννισμένοι από άγονους έρωτες, σημαδεμένοι απ' το θάνατο αγαπημένων συνομηλίκων, προδομένοι από την πολιτική των καιρών τους, προσπαθούν – μάταια όμως – να ξαναστήσουν την παλιά συμμορία της εφηβείας τους. Η επανάσταση χάθηκε. Ο καθένας θα τραβήξει τώρα για το δικό του θάνατο, ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της γενιάς του.

 

 
Copyright © 2017. Nίκος Νικολαΐδης. Designed by Zero Raid