LACRIMAE RERUM (1962)

 

«Ξεκινώντας από τη μουσική, πλάστηκε μια ιστορία που μοιάζει με τη ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γεννιέται, χαίρεται, πεθαίνει...
Το Lacrimae Rerum ξεκινά από φωτογραφίες εξωτερικές σε νεκροταφείο καϊκιών όπου η άμμος δίνει την αίσθηση της υπόγειας ζωής σε αντίθεση με το «τελειωμένο» των σάπιων όγκων που φαντάζουν σαν σκελετοί.
Ο σταυρός στην ακρογιαλιά συνδέεται άμεσα με το εσωτερικό της εκκλησίας που ακολουθεί την αίσθηση του φόβου, του θανάτου, της θρησκείας... και εδώ σταματά η μουσική του Γκρίηκ...

 

Ακολουθούν νεκρά πλάνα εσωτερικού σπιτιού με τα αντικείμενα σε κατάσταση χαμού και εγκαταλείψεως.  
Ύστερα, σε μουσική Σούμπερτ, τα αντικείμενα σβήνουν έως ότου η φωτογραφία φθάνει σε μια τέλεια παύση.
Και τώρα αρχίζει ο χορός. Το ξύπνημα, η έξαρσις που θα καταλήξει μοιραία στο θάνατο.  Και στην εκμηδένιση. Η κίνησις της μηχανής είναι ελεύθερη προς το κυκλικό σε μουσική Σαιν-Σανς.  

 

Ο θάνατος και η ανυπαρξία έρχονται μέσα σε κάθετες και διαγώνιες γραμμές ενώ η φωτογραφία γίνεται συγκεχυμένη.
Η κούκλα σπάει συμβολίζοντας τον θάνατο με την έντονη ασπράδα του προσώπου της και ο χρόνος σταματά στο ρολόι. Το κερί συμβολίζει την αιώνια ανάμνηση και τα τρία σύμβολα ενώνονται στο τελευταίο πλάνο.»

 

«Η ταινία είναι ένα βιντεοκλίπ πάνω στην ημιτελή του Σούμπερτ».

 

 
Copyright © 2017. Nίκος Νικολαΐδης. Designed by Zero Raid