«Εδώ κάτω που κατέβηκες θα ξεχάσεις το Θεό σου. Ο Θεός είμαι εγώ κι αυτό, κατάλαβες σκουλίκι;»







«Πίτι πίτι, κοίτα τι ωραίο φαγητό έφερε το κορίτσι σου. Πρέπει να το φας όλο το φαγητό σου γιατί πως θα δυναμώσεις για να μου κάνεις παιδί;»







«Κράτα το εκεί, μην γέρνει το κεφαλάκι του πίσω... Αργότερα θα το κρατάς έτσι, όταν θα το θηλάζεις και θα του κάνεις πατ-πατ στη πλάτη για να ρευτεί...»







«Το χειμώνα φοράνε μαύρα παλτουδάκια και το καλοκαίρι, φοράνε άσπρα παλτουδάκια... κι έχουνε και ξανθά μαλάκια...»







- Τι έχουμε πει;
- Εχουμε πει, όχι βυζιά... όχι γυμνό.
– Τι σου ξέφυγε;
- Το βυζί μου ξέφυγε, αφού σου είπα ότι είχα ερεθιστεί. Και τώρα ερεθίζομαι και συχαίνομαι...







- Βάλε μουσική, θέλει μουσική για να γεννήσει...
– Τι μουσική είναι αυτή;
- Αυτή βρήκα...







- Σπάσαν τα νερά...
– Τι να κάνουμε, είναι η τρίτη φορά αυτό το μήνα που της σπάνε τα νερά...
– Γρήγορα γιατί θα το χάσω...







- Έλεγχος, μία κυρία με μαύρα εσένα ζήτησε.
- ...Να σου πω, πέσ’της πως είμαι εντάξει και με τους πελάτες είμαι εντάξει... Τώρα δηλαδή είμαι καλύτερα, έχω και δικούς μου πελάτες...







«Γύρισα γιατί ...έψαξα μήπως βρω παλιούς μου φίλους, αλλά δεν υπάρχουν πια... Τελικά δεν πήγα και πολύ μακρυά...»







«Να σου πω... αφού με αφήσει έγγυιο, μετά είναι δικός σου. Αλλά μέχρι τότε, μακρυά...»

ZERO YEARS  (2005)

 

Το σήμερα ως αύριο και ως χθες.

 

Τέσσερις γυναίκες, στειρωμένες και κάτω από μόνιμη τοξική καταστολή και παρακολούθηση, υπηρετούν τη θητεία τους σ’ έναν κρατικό οίκο ανοχής. Υποχρέωσή τους να κάνουν σεξ και να ξυλοκοπούν ανελέητα τους πελάτες τους. Οι σχέσεις μεταξύ τους βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο, η τροφή και το νερό λιγοστά, το σπίτι τους σάπιο και ετοιμόρροπο.

 

Έξω δεν υπάρχει πια τίποτα. Εφιαλτικά οράματα, εικονικές αποβολές και βιασμοί, ενέσεις και ναυτία συνθέτουν την καθημερινή ρουτίνα τους.
Μια μέρα, ένας από τους πελάτες τους εξαφανίζεται.

Οι ανακρίσεις αρχίζουν...

 

 
Copyright © 2017. Nίκος Νικολαΐδης. Designed by Zero Raid